| คนตัดไม้นั่งร้องไห้อยู่ริมลำธารเพราะทำขวานตกลงไป
เทพารักษ์สงสารจึงลงไปงมเอาขวานทองคำมาให้
คนตัดไม้เป็นคนซื่อจึงตอบว่าขวานทองนั้นไม่ใช่ของตน
ครั้นเทพารักษ์งมเอาขวานเงินมาให้
เขาก็ไม่รับ
เทพารักษ์จึงงมเอาขวานเหล็กธรรมดาๆ
มาให้
คนตัดไม้จึงดีใจ
บอกว่าเป็นขวานของตน
เทพารักษ์ชื่นชมในความซื่อตรงของคนตัดไม้
จึงมอบ
ขวานทองเเละขวานเงินให้เป็นของขวัญ
คนตัดไม้ดีใจ
กลับบ้านไปเล่าให้เพื่อนฟัง
เพื่อนคนนั้นเป็นคนโลภ
จึงรีบเข้าป่าไปตัดไม้เเล้วเเกล้ง
ทำขวานตกลงไปในลำธารเพื่อให้เทพารักษ์มาช่วยบ้าง
เมื่อเทพารักษ์ปรากฏกายมาช่วยงมเอาขวานทองคำมาให้
ชายโลภก็รีบตอบรับว่านั่นคือขวานของเขา
เทพารักษ์กริ้วที่ชายผู้นั้นพูดเท็จเพราะโลภมากจึงไม่ยอมให้
ขวานทองคำเเก่เขา
ปล่อยให้เขานั่งร้องไห้เลียดายขวานเหล็ก
ตามลำพัง
คติเตือนใจ
ความซื่อย่อมนำความเจริญให้ได้ดีกว่าความโลภ
|
